Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Yπάρχει ιβίσκος που αντέχει στο κρύο;

Ναι και αυτός είναι ο συριακός ιβίσκος, γνωστός διεθνώς με το όνομα, Hibiscus syriacus. Ο σινικός ιβίσκος (Hibiscus rosa-sinensis) είναι διαφορετικό φυτό, συγγενικό αλλά διαφορετικό και δεν τα πάει καλά με το κρύο. Με άλλα λόγια αν κάποιος ζει στη βόρειο Ελλάδα και θέλει να έχει και τους δύο ιβίσκους, μπορεί να φυτέψει τον συριακό ιβίσκο στον κήπο του αλλά τον σινικό θα τον βάλει σε γλάστρα για να μπορεί να τη φέρει σε εσωτερικό χώρο το χειμώνα. 


Συριακός ιβίσκος.
Συριακός ιβίσκος. Η συγκεκριμένη ποικιλία έχει άνθη με διπλή σειρά πετάλων. (Φωτ. Τ.Α.)

Ο συριακός ιβίσκος είναι ένα μικρό φυλλοβόλο δέντρο ή μεγάλος θάμνος με πολύ καλή αντοχή στο κρύο, αρκετά καλή αντοχή στη ζέστη και αρκετά καλή αντοχή στην ξηρασία. Ευδοκιμεί σε γόνιμα εδάφη, μέτριας υγρασίας σε θέσεις ηλιόλουστες.


Αν θέλουμε να διαμορφώσουμε με κάποιο ιδιαίτερο σχήμα την φυλλωσιά του θα χρειαστεί να κλαδέψουμε. Η καλύτερη εποχή γι' αυτή τη δουλειά είναι τον Ιανουάριο ή τον Φεβρουάριο.  



Συριακός ιβίσκος.
Συριακός ιβίσκος. Η συγκεκριμένη ποικιλία έχει απλή σειρά πετάλων. Επίσης τα πέταλα είναι δίχρωμα, λιλά με  κόκκινη απόχρωση στη βάση τους. (Φωτ. Τ.Α.)

Στα φυτώρια υπάρχουν πολλές ποικιλίες συριακού ιβίσκου με άνθη που έχουν απλή ή διπλή πετάλων. Αυτά είναι μονόχρωμα ή δίχρωμα με κύρια χρώματα, το λευκό ή αποχρώσεις των λιλά, κόκκινου, ροζ ή και του γαλάζιου. Η ανθοφορία ξεκινά περίπου τον Ιούνιο και διαρκεί μέχρι να αρχίσουν τα κρύα. Το λουλούδι του συριακού ιβίσκου ζει πολύ λίγο αλλά μόλις πέσει αμέσως αντικαθίσταται από ένα νέο. Έτσι το φυτό είναι συνέχεια καλυμμένο από άνθη. Ευτυχώς (κατά τη γνώμη μου) αλλά δυστυχώς (για άλλους) εξ ίσου καλυμμένο με άνθη είναι και το έδαφος γύρω από το φυτό. Με άλλα λόγια όποιος έχει «όρεξη» για σκούπισμα είναι βέβαιο ότι θα βρει δουλειά να κάνει.

Ο σινικός ιβίσκος ξεχωρίζει εύκολα απ' τον συριακό χάρη στα γυαλιστερά του φύλλα και λουλούδια.  



Σινικός ιβίσκος
Ο σινικός ιβίσκος είναι ένα φυτό ευαίσθητο στο κρύο κατάλληλο για περιοχές χωρίς προβλήματα παγετών. (Φωτ. Τ.Α.) 
Ο συριακός ιβίσκος ήρθε στην Ευρώπη από την Κίνα όπου καλλιεργείται εδώ και πάρα πολλούς αιώνες. Το ίδιο ισχύει και για την Κορέα όπου μάλιστα είναι πολύ αγαπητό φυτό. Παρά το όνομά του δεν γνωρίζω να έχει κάποια σχέση με την άτυχη Συρία. Μήπως γνωρίζει κάτι κάποιος αναγνώστης;  


Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

Φόρμιο στον ήλιο και τη θάλασσα

Το φόρμιο (Phormium tenax) είναι ένα μεγάλο ποώδες φυτό χωρίς κορμό καθώς τα φύλλα του, όπως βλέπετε στις φωτογραφίες, ξεκινούν απ’ τη βάση του. Αυτά είναι μαλακά, μακρόστενα και δεν έχουν αγκάθια. 

Phormium tenax Variegatum
Φόρμια θα βρούμε στα περισσότερα φυτώρια και κέντρα κήπου (φωτ. Δ.Α.)
Το «κοινό» φόρμιο έχει πράσινα φύλλα όμως υπάρχουν στην αγορά και ποικιλίες του με δίχρωμα κίτρινα και πράσινα (η Variegatum) και με κοκκινό-καφέ φύλλα (η Atropurpureum), οι οποίες διαφέρουν μεταξύ τους στην εμφάνιση. Οι απαιτήσεις τους απ' το κλίμα,το έδαφος κ.λπ. είναι οι ίδιες. 
΄Όποια ποικιλία και αν επιλέξουμε θα ευδοκιμήσει σε εδάφη με καλή στράγγιση και σε θέσεις προστατευμένες από τις παγωνιές και τους βοριάδες, ηλιόλουστες ή ημισκιερές. Η αντοχή του φόρμιου στο κρύο δεν είναι πολύ μεγάλη (αντέχει μέχρι τους -5 ή -6° C  όμως δεν έχει πρόβλημα με τη ζέστη. Επίσης δεν έχει πρόβλημα από την αλμύρα της θάλασσας. Στην πατρίδα του, τη Νέα Ζηλανδία, είναι φυτό της «πρώτης γραμμής» μπροστά στο κύμα δηλαδή. 

Phormium tenax
Μία μάλλον άτυχη επιλογή θέσης καθώς το φόρμιο είναι στριμωγμένο ανάμεσα στις τριανταφυλλιές (φωτ. Τ.Α.)
Απαιτήσεις και φροντίδες
Η αντοχή του στην ξηρασία είναι μέτρια. Άρα δεν μπορούμε να το αμελήσουμε, ειδικά το καλοκαίρι. Ποτίζουμε όποτε διαπιστώσουμε με την αφή ότι το χώμα έχει στεγνώσει. Όποιος θέλει λεπτομέρειες για το πότισμα μπορεί να τις βρει πατώντας, εδώ
Αν φυτευτεί στο έδαφος του κήπου μπορεί να φτάσει το 1-1,50 μ. σε ύψος με την ίδια διάμετρο. Σε γλάστρες ευδοκιμεί αλλά γίνεται μικρότερο. Σε ένα φυτοδοχείο το ιδανικό είναι να το φυτέψουμε μέσα σε μείγμα  από χώμα «εξωτερικού χώρου» με κοινό χώμα κήπου σε αναλογία 50:50. Η λίπανσή του δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο. Στα φόρμια που είναι στο έδαφος δίνουμε πλήρες λίπασμα την άνοιξη και το φθινόπωρο. Για τη λίπανση των γλαστρικών δείτε πατώντας εδώ

Το μόνο κλάδεμα που θα χρειαστεί είναι η αφαίρεση των ξερών φύλλων και η καλύτερη στιγμή γι΄αυτό είναι την άνοιξη αφού περάσει ο κίνδυνος των παγετών. 

Τι το θέλουμε;
Το φόρμιο το καλλιεργούμε για το κόμψο φύλλωμά του καθώς τα άνθη του είναι μάλλον ασήμαντα. Μάλιστα μπορούμε και να τα κόβουμε με το που το εμφανίζονται για να μην  αποδυναμώνουν το φυτό. Όμως το φύλλωμα είναι άλλη συζήτηση. Όταν μάλιστα δέχεται τις ακτίνες του ήλιου από χαμηλά, το πρωί ή και το απόγευμα, είναι πολύ εντυπωσιακό. 

Phormium tenax Variegatum
Χειμώνας μέσα σε θερμοκήπιο φυτωρίου σε περιοχή όπου οι παγωνιές δεν είναι κάτι ασυνήθιστο. (φωτ. Δ.Α.)

Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

Τσίκας σε γλάστρα

Το τσίκας (Cycas revoluta) θα ευδοκιμήσει φυτεμένο σε γλάστρα κι ας μην φτάσει ποτέ τα 3 μ. ύψους που θα μπορούσε να αποκτήσει αν ήταν στο έδαφος. Έχει όμως μια «παραξενιά» που θα πρέπει να σεβαστούμε 

Τσίκας
Τσίκας σε γλάστρα (φωτ. Τ.Α.)

Ο κανόνας υπαγορεύει ότι οι μεταφύτευσεις ενός φυτού από μια γλάστρα σε μεγαλύτερη πρέπει να γίνονται σταδιακά. Κάθε 2-3 χρόνια, άνοιξη ή φθινόπωρο κατά προτίμηση, βγάζουμε το Χ φυτό μας απ΄τη γλάστρα του και το βάζουμε στην αμέσως μεγαλύτερη. Το τσίκας μάλλον είναι η εξαίρεση του κανόνα: 
Δεν του αρέσουν οι μεταφυτεύσεις επειδή κατά τη διάρκειά τους κινδυνεύει να χάσει από τις ρίζες του, συγκεκριμένους μικροοργανισμούς που ζουν επάνω τους. Το όφελος από τη συμβίωση μικροοργανισμών και φυτού είναι αμοιβαίο. Συνεπώς, μια ζημιά στους μικροοργανισμούς σημαίνει ζημιά και για το φυτό. Η μεταφύτευση είναι μια δουλειά που θέλει πάρα πολύ προσοχή έτσι και αλλιώς, όμως ειδικά για το τσίκας θέλει ακόμη περισσότερη και γι΄αυτό θα μπορούσε κανείς να αποφασίσει να κάνει όσο το δυνατόν λίγοτερες μεταφυτεύσεις γίνεται χρησιμοποιώντας μεγάλες γλάστρες. 

Τσίκας
Το άνθος ενός θηλυκού τσίκας, διακρίνονται οι σπόροι στο κέντρο του (φωτ. Δ.Α.) 

Το πότισμά του δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο, ποτίζουμε όταν καταλάβουμε με την αφή ότι το χώμα είναι στεγνό. Η λίπανσή του δεν είναι κάτι που συμφέρει να αμελήσουμε μια και είναι απαιτητικό φυτό. Μάλιστα καλό είναι να διαλέξουμε κάποιο σκεύασμα που να περιέχει και ιχνοστοιχεία μια και τουλάχιστον με ένα απ' αυτά το τσίκας έχει ιδιαίτερη σχέση. Όπως πάντα, για τη λίπανση γλαστρικών φυτών επιλέγουμε είτε υδατοδιαλυτό λίπασμα υγρό ή σε σκόνη είτε κάποιο οργανικό. 

Το χώμα μέσα στο οποίο θα το φυτέψουμε θέλουμε να περιέχει θρεπτικά στοιχεία, να μην είναι βαρύ, και να στραγγίζει πολύ καλά. Το χώμα «εξωτερικού χώρου» που κυκλοφορεί στο εμπόριο είναι κατάλληλο αλλά μόνον κερδισμένοι θα βγούμε αν εμπλουτίσουμε κάθε σακί του με μια χούφτα ελαφρόπετρα. Εναλλακτικά μπορούμε να φτιάξουμε μείγμα από κοινό χώμα κήπου μαζί με λίγο φυλλόχωμα (ή χώμα για οξύφιλα φυτά). Στο μείγμα αυτό προσθέτουμε και 2-3 χούφτες ελαφρόπετρα (ανά 20 λίτρα χώματος) για καλή στράγγιση.

Τσίκας
Το τσίκας θα τα πάει καλά σε ημισκιερές θέσεις. (Φωτ. Τ.Α.)

Διαβάστε για τις κίτρινες κηλίδες στα φύλλα του τσίκας εδώ

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2016

Σκληρός και ανθεκτικός πυξός

Πυξός
Σφαιρικά κλαδεμένος μικρός πυξός σε ηλιλολουστη θέση. (φωτ.Δ.Α.)
Για όσους δεν το έχουν καταλάβει το γράφω εδώ ξεκάθαρα: έχω μια ιδιαίτερη προτίμηση στα φυτά που έχουν μικρές ανάγκες συντήρησης, αυτά που δεν αρρωσταίνουν ή αυτά που δεν θέλουν όλη την ώρα πότισμα, λίπασμα, κλάδεμα, … χτένισμα και συγύρισμα. Με δυο λόγια προτιμώ τα φυτά που θα μπορέσουν να τα βγάλουν πέρα μόνα τους όταν θα βαριέμαι να ασχοληθώ μαζί τους. Ο πυξός είναι ένα απ’ αυτά. 
Πυξός
Επιγραφή σχηματισμένη με πυξούς στην Αρκαδία (φωτ. Τ.Α.)
Είναι ένας αειθαλής θάμνος, σκληρός και ανθεκτικός. Βέβαια δεν έχει θεαματική ανθοφορία, αλλά σ’ αυτή τη ζωή δεν μπορεί κανείς να τα έχει όλα δικά του. Όσο για τη μικρή ταχύτητα ανάπτυξης που τον χαρακτηρίζει δεν είναι βέβαιο ότι πρόκειται για μειονέκτημα. Αν ο πυξός μεγάλωνε γρήγορα θα ήθελε πολλά κλαδέματα για να διατηρείται η φυλλωσιά του πυκνή και συμπαγής, όπως το λέιλαντ για παράδειγμα, ευτυχώς όμως δεν έχει τέτοια προβλήματα. 

Ο πυξός ευδοκιμεί σε θέσεις ημισκιερές ή και ηλιόλουστες. Όμως σε περιοχές όπου το καλοκαίρι είναι πολύ ζεστό είναι καλύτερα να τον προστατεύσουμε από τον καυτό μεσημεριανό ήλιο. Προτιμά εδάφη που δεν κρατάνε νερό λάστρες Οι φροντίδες του είναι λίγες. Αν θέλουμε να διατηρείται πυκνή η φυλλωσιά του τον κλαδεύουμε ελαφρά άνοιξη και φθινόπωρο. Τις ίδιες περιόδους θα του δώσουμε και μια δόση από κάποιο πλήρες λίπασμα. Θα πάει πολύ καλά και σε γλάστρες όμως εκεί θα του δίνουμε πιο συχνά λίπασμα (δείτε εδώ σχετικά). 
Πυξός
Φράχτης από πυξό σε σκιερό κήπο στην Αθήνα. (Φωτ. Τ.Α.)
Οι πυξοί που κυκλοφορούν στην αγορά ανήκουν στα είδη Buxus microphylla και B. sempervirens. Οι διαφορές ανάμεσά τους δεν είναι σημαντικές εκτός από μία. Οι πυξοί B. sempervirens της σειράς ποικιλιών Faulkner έχουν αντοχή στο κυλινδροκλάδιο, έναν μύκητα που «βασανίζει» τα τελευταία χρόνια τους πυξούς πολλών κήπων και πάρκων. 

ΜΕ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ
Ονόμα: Πυξός, πυξάρι, τσιμισίρι, Buxus sp.
Κατηγορία: Καλλωπιστικός, αειθαλής θάμνος
Διαστάσεις: Υ: 4 μ. , Δ: 4 μ. για τις καλλιεργούμενες ποικιλίες και είδη.
Αντοχή: Μεγάλη αντοχή στο κρύο, καλή αντοχή στην ξηρασία.
Έδαφος: Αδιάφορο, αρκεί να έχει άριστη στράγγιση
Θέση: Από ηλιόλουστη έως σκιερή.
Αντιξόοτητες: Παθαίνει ζημιές από τα ούρα των σκύλων και υποφέρει από το κυλινδροκλάδιο. Αποφύγετε να βρέχετε τα φύλλα του.

Πυξός
«Άγριος» πυξός στην ομώνυμη χερσόνησο στις Πρέσπες (φωτ. Τ.Α.)

Ψαράδες, Πρέσπες
Το χωριό Ψαράδες στη Μεγάλη Πρέσπα, τα φυτά που εικονίζονται δεξιά σε πρώτο πλάνο είναι πυξοί. (Φωτ. Στ.Α.)

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2016

Πολύγαλα, διάρκεια στην άνθηση.

Όταν μιλάμε για μεσογειακή διατροφή το μυαλό μας πάει στο ελαιόλαδο, τα λαχανικά, τα φρούτα και άλλα τρόφιμα προϊόντα των χωρών που βρέχονται απ΄τη Μεσόγειο. Όταν μιλάμε όμως για μεσογειακά φυτά, εννοούμε είδη φυτών που κατάγονται από περιοχές με μεσογειακό κλίμα. Και τέτοιο κλίμα υπάρχει και σε άλλες περιοχές του πλανήτη πολύ μακρυά απ΄τη Μεσόγειο θάλασσα. Τυπικό παράδειγμα τέτοιας περιοχής είναι το νότιο άκρο της Νότιας Αφρικής. Από ‘κει κατάγονται πολλά φυτά που ευδοκιμούν στους κήπους και τις βεράντες μας. Το «παραδοσιακό» γεράνι και η διμορφοθήκη είναι δύο απ’ τα πιο γνωστά. Το πολύγαλα (Polygala myrtifolia) είναι λιγότερο γνωστό, μάλλον ταπεινό εμφανισιακά αλλά πολύ χρήσιμο σε κάποιες περιπτώσεις επειδή: 
  • Είναι «πράσινο» όλο το χρόνο. 
  • Έχει άνθη 8-9 μήνες το χρόνο. 
  • Έχει μικρές ανάγκες συντήρησης 
  • Ευδοκιμεί και σε γλάστρα. 
  • Είναι κατάλληλο για παραθαλάσια φύτευση. 
Πολύγαλα
Πολύγαλα, Polygala myrtifolia (φωτ. Δ.Α.)

Το πολύγαλα δεν είναι σπάνιο και δυσεύρετο. Εύκολα θα το εντοπίσουμε στα κέντρα κήπου και μάλιστα σε διάφορα μεγέθη. Όμως πριν την αγορά είναι απαραίτητο να ξέρουμε τα χαρακτηριστικά και τις απαιτήσεις του για να μην κλαίμε τα λεφτά μας: 
  • Είναι αειθαλής θάμνος με σφαιρικό σχήμα. Φτάνει σε ύψος το 1,5 μ. σε ύψος με ίδια διάμετρο. 
  • Το πολύγαλα είναι ανθισμένο 8 – 9 μήνες το χρόνο με μικρά, όχι πάρα πάρα πολλά, φούξια άνθη. Όσο πιο ζεστό είναι το κλίμα της περιοχής, τόσο περισσότερο μένει ανθισμένο. Για παράδειγμα, στη νότιο Ελλάδα δεν έχει άνθη μόνο τους πιο ζεστούς μήνες του χρόνου. Βορειότερα, η άνθηση αρχίζει νωρίς την άνοιξη για να τελειώσει με την έναρξη του χειμώνα. 
  • Ευδοκιμεί σε ηλιόλουστες θέσεις, προστατευμένες από τον παγετό. Συγκεκριμένα αντέχει μέχρι τους 0 °C αλλά όχι για πολλές μέρες. Όψιμοι παγετοί την άνοιξη μπορεί να βλάψουν κάποια κλαδάκια. 
  • Όσον αφορά τις εδαφικές του απαιτήσεις έχει κάποιες ιδιοτροπίες: Θέλει χώμα πλούσιο σε οργανική ουσία, με καλή στράγγιση. Δεν του «αρέσουν» τα ασβεστολιθικά εδάφη, όμως αυτά βελτιώνονται με την προσθήκη κομπόστ ή πολύ καλά χωνεμένης κοπριάς. 
Πολύγαλα
Λεπτομέρεια της φυλλωσιάς (φωτ. Δ.Α.)

Φροντίδες
Κλαδεύουμε μόνον για να διατηρείται συμπαγές σχήμα του. Το κλάδεμα αυτό είναι ελαφρύ και γίνεται μετά την ανθοφορία. Ποτίζουμε μόνον όταν το χώμα είναι στεγνό. Το καλοκαίρι, που είναι η «δύσκολη» περίοδος, όσον αφορά το πότισμα, αφήνουμε το χώμα να στεγνώσει ανάμεσα στα ποτίσματα. Όταν καλλιεργούμε σε γλάστρα είμαστε πολύ πιο προσεκτικοί με το πότισμα, όμως αυτό ισχύει με όλα τα φυτά. Μικροπροβλήματα μπορεί να προκαλέσει ο τετράνυχος και μύκητες που προκαλούν σκωριάσεις.

Πολύγαλα
Πολύγαλα κλαδεμένο. Μια και έχει απ' τη φύση του σφαιρικό σχήμα δεν θα δυσκολευτούμε να το διαμορφώσουμε. (φωτ. Τ.Α.)

Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2016

Η φθινοπωρινή έκθεση της ΕΕΚΑΠ

Λίθωπες
Φωτ. Τ.Α.

Όποιος αγαπά τους κάκτους και τα παχύφυτα έχει κάτι καλό να κάνει την ερχόμενη Κυριακή. Δείτε την πρόσκληση στην εκδήλωση της ΕΕΚΑΠ: 

Πρόσκληση

Την Κυριακή 6 Νοεμβρίου, 11:00 πμ η ΕΕΚΑΠ σας προσκαλεί σε μια ακόμη εκδήλωση για να απολαύσουμε ζωντανά κάποια από τα φυτά που μεγαλώνουν τα μέλη μας αλλά και να μάθουμε κάτι παραπάνω για την καλλιέργεια τους.
Οι δραστηριότητες του πρωινού περιλαμβάνουν:

Conophytum, Lithops και ορισμένα άλλα Μεσημβριάνθεμα

Παρουσίαση διαφανειών και ομιλία για αυτή την πολύ μεγάλη και ιδιαίτερη οικογένεια φυτών από τη νότια Αφρική (και όχι μόνο) με πολλά όμορφα και αγαπητά είδη.
Πληροφορίες για την προέλευση τους, τα είδη και τις ποικιλίες, αλλά και την ιδιαίτερη καλλιέργεια και φροντίδα που χρειάζονται για σωστή ανάπτυξη στη συλλογή μας.
Επίσης θα έχουμε και ΕΚΘΕΣΗ με ΜΕΣΗΜΒΡΙΑΝΘΕΜΑ, που σημαίνει ότι όσοι από εσάς έχετε λίθοπες, κονόφυτα ή κάποια άλλα είδη στη συλλογή σας πρέπει να τους φέρετε μαζί σας!!!

Έκθεση φυτών φθινοπωρινής και χειμερινής ανάπτυξης και ανθοφορίας

Όπως κάθε φθινόπωρο στην έκθεσή μας μπορείτε επίσης να φέρετε πολλά άλλα είδη, όπως παχύκορμα με caudex και άλλα παχύφυτα που αναπτύσσονται αυτή την περίοδο (πχ. Gasteria, Haworthia, Crassula, Senecio, Pelargonium, αλόες, σταπέλιες) καθώς και αρκετά είδη κάκτων που ανθοφορούν αυτή την εποχή, όπως κορυφάνθες, κοπιαπόα, αριόκαρποι, κλπ.
Φυσικά, μπορείτε να φέρετε όποιο φυτό εσείς νομίζετε ότι αξίζει να το μοιραστείτε μαζί μας ή απλώς αγαπάτε λίγο περισσότερο από τα άλλα αυτή την περίοδο!

Το Θερμοκήπιο Αναφοράς της ΕΕΚΑΠ που πάντα τραβάει την προσοχή όλων μας θα είναι φυσικά ανοιχτό για να το επισκεφτείτε.

Έχουμε οργανώσει ένα πολύ όμορφο πρωινό και ελπίζουμε να σας δούμε όλους εκεί την Κυριακή 6 Νοεμβρίου, 11:00 πμ στο Κτήμα Συγγρού (Κτήριο Βάσου Κριμπά, δεξιά από το πάρκινγκ δίπλα στο θερμοκήπιο) Κηφισίας 182 Μαρούσι (Φανάρι του ΚΑΤ). Σας παρακαλούμε ιδιαίτερα να μην παραμελήσετε να φέρετε μαζί σας ορισμένα φυτά για την έκθεσή μας – έστω και λίγα, όσα εσείς μπορείτε.

Εκ μέρους του Δ.Σ. της ΕΕΚΑΠ,
Η Πρόεδρος,
Ελένη Σιγανού

Τηλ. 2106819567


Φωτ. Τ.Α.

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

Πόσο βαθειά φυτεύονται οι βολβοί;

Μια και το φθινόπωρο φυτεύουμε τους βολβούς που θα ανθίσουν την άνοιξη είναι τώρα η κατάλληλη στιγμή να πούμε μερικές «τεχνικές λεπτομέρειες» για τη φύτευσή τους.
Κρόκοι
Κρόκοι (φωτ. Δ.Α.)


Ο κανόνας υπαγορεύει ότι ένας βολβός φυτεύεται σε βάθος ίσο με το τριπλάσιο του ύψους του. Δηλαδή μια τουλίπα ύψους 5-6 εκ. θα πάει σε βάθος 15-18 εκ., ενώ το ρίζωμα μιας ανεμώνης ύψους (ή πάχους αν προτιμάτε) 1-2 εκ. θα πάει 3-6 εκ. βαθιά. Ο κανόνας δεν είναι απόλυτος, υπάρχουν εξαιρέσεις αλλά επιτρέπονται και παρεκλίσεις, χρήσιμες όπως θα δούμε στη συνέχεια. 
Ανεμώνη
Ρίζωμα ανεμώνης (φωτ. Δ.Α.)

Οι βολβοί της φρέζιας συνήθως μπαίνουν σε βάθος 15-18 εκ. το πολύ. Αν μοιράσουμε τους βολβούς μας σε δύο ομάδες και βάλουμε τη μία ομάδα στα 15-18 εκ. και την άλλη στα 10-12 εκ., θα δούμε την άνοιξη να ανθίζουν πρώτα οι φρέζιες της «ρηχής» ομάδας και μετά της «βαθιάς». Αντιστοίχως, πρώτα θα απανθίσουν οι «ρηχές» και μετά οι «βαθιές». Αυτό το εκμεταλλευόμαστε για να έχουμε στο παρτέρι ή στη ζαρντινιέρα κάτι ανθισμένο για περισσότερες μέρες. 
Πάντως ποτέ δεν πρέπει να φυτέψουμε τις φρέζιες πολύ κοντά στην επιφάνεια επειδή τα ανθοφόρα στελέχη δεν μπορούν να κρατήσουν το βάρος των λουλουδιών και καταλήγουν να … σέρνονται στο έδαφος. Το ίδιο ισχύει και για τις τουλίπες και πολλούς ακόμη βολβούς. Όμως, είδη ή ποικιλίες που είναι μικρόσωμα από τη φύση τους, όπως είναι, ο κρόκος, ο υάκινθος (ζουμπούλι), αρκετές ποικιλίες νάρκισσου και όχι μόνο μπορούν να φυτευτούν πολύ ρηχά ή ακόμη και εντελώς επιφανειακά. 
Υάκινθος, ζουμπούλι
Ζουμπούλια φυτεμένα εντελώς επιφανειακά επάνω σε υπόστρωμα από ελαφρόπετρα. (φωτ. Τ.Α.)

Να θυμήσουμε εδώ τη διαδικασία φύτευσης: Σκάβουμε τη λακούβα όπου θα μπει ο βολβός, λίγο βαθύτερη από το κανονικό. Στον πυθμένα της βάζουμε λίγους κόκκους λιπάσματος και το καλύπτουμε με λίγο χώμα. Εκεί επάνω μπαίνει ο βολβός με τη «μύτη» του προς τα πάνω και τις ριζούλες του προς το κάτω. Χρησιμοποιούμε λίπασμα με όλα τα θρεπτικά στοιχεία όπως τα 12-12-17, 20-20-20 κ.ά.


Δείτε ακόμη: 

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

Αν υπάρχει νερό θα το βρει ...

... η κάππαρη. Οι ρίζες της στην άκρη τους εκκρίνουν οξέα, τα οποία διαβρώνουν το έδαφος, ταυτόχρονα μπορούν να φτάσουν ακόμη και σε βάθος 10 μ. ενώ τα κύτταρά της έχουν την υδραυλική ικανότητα να τραβήξουν νερό από τέτοια βάθη. 
Κάπαρη
Στην φωτογραφία δεν μπορεί να φανεί το μέγεθος αυτής της συστάδας «καππαρόφυτων». Ιούλιος μήνας, στο Οίτυλο της Μάνης (φωτ. Τ.Α.)

Έτσι το φυτό αυτό καταφέρνει να αναπτύσσεται, να ανθίζει και να καρποφορεί μέσα στο καλοκαίρι την πιο δύσκολη περίοδο του έτους από άποψη έλλειψης νερού.
Κάππαρη
Το άνθος της κάππαρης (φωτ. Τ.Α.)

Κάππαρη
Αυτοφυή «καππαρόφυτα» στο τείχος της Μεθώνης (φωτ. Τ.Α.)

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2016

Στην Ανθοκομική της Κηφισιάς

Είναι μερικά φυτά που περιμένει κανείς να βρει σε μια εμπορική ανθοκομική έκθεση. Δηλαδή, τριανταφυλλιές, πολύχρωμα εποχικά, μπουγκανβίλιες και όλα τα ευπώλητα είδη φυτών, όπως το ρυγχόσπερμο για παράδειγμα, δεν μπορεί να λείπουν απ' τους «πάγκους» των πωλητών. Όμως απ' την παλιότερη ανθοκομική έκθεση της χώρας περιμένεις κάτι παραπάνω. Αυτά τα παραπάνω που είδα στην 61η Ανθοκομική Έκθεση της Κηφισιάς θα δείξω στη συνέχεια. Φυσικά η επιλογή είναι εντελώς υποκειμενική και περιλαμβάνει ό,τι μου έκανε εντύπωση. Φοβάμαι πως κάτι θα μου ξέφυγε αλλά και έτσι να 'ναι θα το συμπληρώσω αύριο. 

Αδένιουμ
Αδένιουμ, ένα ξαδερφάκι της πικροδάφνης πολύ πιο εντυπωσιακό αλλά με ευαισθησία στο κρύο. (φωτ. Τ.Α.)

φυτιλάκι
Το φυτιλάκι (Ballota acetabulosa) μ' αρέσει πάρα πολύ για την υφή και το χρώμα φύλλων του, το οποίο θέλει έντονο φως για να αναδειχθεί. (φωτ. Τ.Α.) 
Αλστρομέρια
Αλστρομέρια, με ανθοφορία φανταχτερή αλλά και γενναιόδωρη. (φωτ. Τ.Α.)


Μπιλμπέργκια
Δύο ποικιλίες μπιλμπέργκιας (Billbergia) επάνω και κάτω.  (φωτ. Τ.Α.)  

Μπιλμπέργκια

Ιριδα
Η υδρόβια ίριδα στο ζενίθ της ανθοφορίας  (φωτ Τ.Α.)

Μανιτάρια πλευρώτους σε σάκο καλλιέργειας για το σπίτι (φωτ. Τ.Α.)

ντοματιά
Και ντοματιές σε σάκο καλλιέργειας για τη βεράντα (φωτ. Τ.Α.)

Γάτα
Η γάτα της ... Ανθοκομικής; (φωτ. Τ.Α.)

Παρασκευή, 13 Μαΐου 2016

Λούσιντουμ. Πράσινο, γυαλιστερό κι ανθεκτικό.

Το λέμε απλώς λούσιντουμ, αλλά είναι ένα βιβούρνο και μάλιστα ποικιλία του πιο συνηθισμένου βιβούρνου, της ψευδοδάφνης δηλαδή. Το επίσημο και διεθνές όνομά του είναι, Viburnum tinus Lucidum. 
Βιβούρνο λούσιντουμ
Τα νεαρά του φύλλα έχουν γυαλιστερή πράσινη απόχρωση. (Φωτ. Τ.Α.)


Ως προς τη «συμπεριφορά» έχει όλα τα θετικά χαρακτηριστικά της ψευδοδάφνης. Δηλαδή, αντοχή στο κρύο ή τη ζέστη της Ελλάδας και στους ανέμους. Δεν θέλει όλη την ώρα πότισμα μια και έχει ικανοποιητική αντοχή στην ξηρασία (και αν ρωτήσει κανείς: «κάθε πότε θα το ποτίζω;» η απάντηση είναι εδώ). Στον κήπο θα χρειαστεί λίπασμα πλήρες την άνοιξη και το φθινόπωρο. Για τα γλαστρικά λούσιντουμ θα εφαρμόσουμε ότι ισχύει για τη λίπανση των γλαστρικών φυτών Λίγες είναι οι αντιξοότητες, δηλαδή εχθροί και ασθένειες, που θα αντιμετωπίσει και όχι ιδιαίτερα σημαντικές. Δεν «νοιάζεται» ιδιαίτερα για τα χαρακτηριστικά του εδάφους, αρκεί αυτό να έχει κάποια γονιμότητα και να στραγγίζει πολύ καλά. Αν το φυτέψουμε σε γλάστρα θα το βάλουμε μέσα σε χώμα «εξωτερικού χώρου». Εκεί, στη γλάστρα δηλαδή, μπορεί να ευδοκιμήσει αλλά λόγω του περιορισμένου χώρου ποτέ δεν θα φτάσει τα 3-4 μ. ύψους που μπορεί να αποκτήσει όταν φυτευτεί στον κήπο. Μπορεί να σταθεί πολύ καλά σε θέσεις ηλιόλουστες αλλά και αυτές που βρίσκονται σε ημισκιά ή στη ελαφριά σκιά.  


Βιβούρνο λούσιντουμ
Φράχτης από λούσιντουμ σε έναν μάλλον σκιερό κήπο. (φωτ. Τ.Α.)

Μέχρι τώρα το χρησιμοποιούμε κυρίως σε φράχτες για την αειθαλή, πυκνή και γυαλιστερή φυλλωσιά του όμως αυτή δεν είναι αυτή η μόνη χρήση του στον κήπο. Εξ άλλου εκεί, μια και το κλαδεύουμε όλη την ώρα (που λέει ο λόγος) χάνουμε την ευκαιρία να δούμε τα άνθη του που είναι λευκά και εμφανίζονται προς το τέλος της άνοιξης. Αν θέλουμε να τα χαρούμε θα πρέπει να καθυστερήσουμε λίγο το κλάδεμα και να το κάνουμε αφού ανθίσει και πριν πιάσουν οι ζέστες του καλοκαιριού. 

Βιβούρνο λούσιντουμ
Τα ανθάκια του λούσιντουμ (φωτ. Τ.Α.)

Φυσικά θα μπορούσε κανείς να φυτέψει μια ομάδα λούσιντουμ σε θέσεις «τυχαίες» ή στη σειρά, σε μπορντούρα δηλαδή, και να τα κλαδεύει μία φορά το χρόνο ή ανά δύο χρόνια μόνο και μόνο για να διατηρείται πυκνή η φυλλωσιά τους. Μία ενδιαφέρουσα και βολική χρήση του στις βεράντες είναι η φύτευσή του σε ζαρντινιέρες ή γλάστρες με σκοπό να πετύχουμε την οπτική απομόνωση του χώρου μας. 

Βιβούρνο λούσιντουμ
Το λούσιντουμ ανταποκρίνεται γρήγορα στα κλαδέματα αποκτώντας πολύ πυκνή φυλλωσιά (φωτ. Τ.Α.)


Πέμπτη, 5 Μαΐου 2016

Σινικός ιβίσκος

Ο σινικός ιβίσκος (Hibiscus rosa-sinensis) είναι ένας αειθαλής θάμνος που θα ευδοκιμήσει μόνον σε περιοχές απαλλαγμένες από παγετούς. Δηλαδή, αν θέλουμε να έχουμε αυτόν τον ιβίσκο σε περιοχές όπου το χειμώνα το θερμόμετρο πέφτει κοντά στο 0 θα πρέπει να τον προστατεύουμε με κάποιο τρόπο. Δείτε εδώ τρόπους προστασίας απ' το κρύο. 
Σινικός ιβίσκος
Ο πιο συνηθισμένος σινικός ιβίσκος είναι αυτός με τα κόκκινα άνθη και τη μονή σειρά πετάλων. (φωτ. Τ.Α.)

Φτάνει σε ύψος από 1 έως 3 μ. με περίπου ίδια διάμετρο. Τα άνθη του εμφανίζονται απ' το Μάιο μέχρι και τον Οκτώβριο. Στα φυτώρια θα βρούμε μεγάλη ποικιλία σινικών ιβίσκων που διαφέρουν στο χρώμα των λουλουδιών και στον αριθμό των πετάλων. Υπάρχουν ιβίσκοι με άνθη κόκκινα, κίτρινα, πορτοκαλί, ροζ ή λευκά, μονόχρωμα ή δίχρωμα με μονή ή διπλή σειρά πετάλων. Κρατούν πολύ λίγο, όμως πολύ γρήγορα αντικαθίστανται από καινούργια. 
Θα τον φυτέψουμε σε θέση ηλιόλουστη και προστατευμένη από τον άνεμο και τις χειμωνιάτικες παγωνιές. Θέλει έδαφος με καλή στράγγιση, αφράτο και γόνιμο επειδή χρειάζεται αρκετά θρεπτικά στοιχεία στο έδαφος για να ανθοφορεί και να βγάζει πλούσια φυλλωσιά.  
σινικός ιβίσκος
Το κύριο χρώμα αυτού του ιβίσκου είναι το λευκό ή πολύ απαλό ροζ. Προσέξτε στα αριστερά το μπουμπούκι που είναι έτοιμο να ανοίξει μόλις πέσει το άνθος που είναι τώρα ανοιχτό. (φωτ. Τ.Α.)

Φροντίδες
Για τη λίπανσή του ισχύουν τα συνήθη: Ιβίσκοι φυτεμένοι στο έδαφος παίρνουν λίπασμα άνοιξη και φθινόπωρο. Αυτοί που είναι σε γλάστρα λιπαίνονται κάθε 3-4 εβδομάδες όλο το χρόνο εκτός από τα διαστήματα Ιουλίου - Αυγούστου και Νοεμβρίου - Φεβρουαρίου. Δείτε εδώ λεπτομέρειες για τη λίπανση γλαστρικών φυτών. 
Κλαδεύουμε αφαιρώντας το 1/3 του μήκους των κλαδιών αν θεωρούμε ότι η φυλλωσιά του είναι πολύ αραιή. Το κλάδεμα αυτό γίνεται νωρίς την άνοιξη. 
Ο σινικός ιβίσκος δεν είναι από τα πλέον ανθεκτικά φυτά στην ξηρασία, έτσι καλό είναι να μην τον ξεχάσουμε απότιστο. 

Λίγα προβλήματα
Εκτός από τη δικιά μας αμέλεια, το πιο σημαντικό πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει είναι οι μελίγκρες. Δείτε εδώ μερικά πράγματα για την αντιμετώπισή τους. Το χειμώνα, δεν θα πρέπει να ... τρελλαθούμε αν δούμε τα φύλλα του να χαλάνε, δεν είναι καθόλου περίεργο να συμβεί αυτό αν κάνει λίγο κρύο. 

Χρήση
Στον κήπο συνήθως φυτεύονται σε ομάδες των 3-5 φυτών της ίδιας ποικιλίας για να έχουμε δυνατό αποτέλεσμα. Σε περιοχές με πολύ ήπιους χειμώνες ο σινικός ιβίσκος μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για το σχηματισμό κλαδευόμενης μπορντούρας. 
Σινικός ιβίσκος
Ομάδα ιβίσκων μέσα σε χλοοτάπητα. Προσέξτε τους χοντρούς κορμούς στη βάση των φυτών. Είναι προφανές πως πρόκειται για ηλικιωμένα φυτά που κλαδεύτηκαν αυστηρά κάποια στιγμή για να ανανεωθεί και να πυκνώσει η φυλλωσιά τους. (Φωτ. Δ.Α.)